Notatka autora
W skrócie
THE UNREAD wziął się z drobnego, uporczywego niepokoju: że najtrudniejsza do wyjścia sytuacja to nie zepsuty system, lecz taki, który działa, cieszy się zaufaniem i ma rację niemal we wszystkim.
Nie zamierzałem pisać o sztucznej inteligencji. Zamierzałem pisać o doświadczeniu, gdy sprzeciwia ci się coś, co nigdy się nie męczy, nigdy się nie wstydzi i zwykle ma rację.
Większość z nas zna jakąś wersję tego — z pracodawcą, bankiem, systemem szpitalnym. Ty jesteś pewna, rejestr nie jest, a rozmowa grzecznie się kończy.
Powieść działa tylko wtedy, gdy Sable jest naprawdę użyteczny. Systemowi, którego nikt nie lubi, można się przeciwstawić. Systemowi, na którym polega wszyscy, nie można — i to jest trudniejsza, bardziej uczciwa sytuacja.
Ważne było, by osoby broniące go w książce nie były głupcami. Mają dobre dowody. O to właśnie chodzi.
Bo pamięć jest ostatnim dowodem, który człowiek przechowuje prywatnie. Wszystko inne w życiu spoczywa w czyimś cudzym systemie. Kiedy twoje wspomnienie traci potwierdzenie, nie tracisz pamięci — tracisz prawo, by z niej korzystać.
Bo chciałem, żeby idee kogoś kosztowały. Esej może opisać problem; thriller sprawia, że ktoś żyje w nim pod presją, co jest surowszym testem tego, czy problem jest realny.
Nie. Opisuje przesłankę i myślenie za nią stojące, a nie fabułę.
Nie. Ashton Thomas jest powieściopisarzem piszącym fikcję komercyjną o technologii, władzy, pamięci, prawdzie i ludzkim wyborze.
The Unread ukazuje się najpierw po angielsku. Przekłady nie zostały dotąd zapowiedziane.
Rejestr czytelników